CRM dla serwisu

Czym CRM dla serwisu różni się od zwykłego CRM-u

Klasyczny CRM prowadzi sprzedaż: kontakt, oferta, zamknięcie. W serwisie sprzedaż jest skutkiem ubocznym — najważniejsza jest historia sprzętu. Kto przyniósł, co było zepsute, jaka część poszła, ile kosztowało, czy naprawa jest jeszcze na gwarancji. Bez tej historii druga wizyta tego samego klienta zaczyna się od zera.

Kartoteka, która sama się uzupełnia

Klient dopisuje się przy pierwszym zleceniu. Każde kolejne wpina się do jego karty razem z urządzeniem, opisem usterki i dokumentem. Po roku widać, że ten sam telefon wracał trzy razy — i można o tym porozmawiać, zanim klient zapyta.

Historia urządzenia, nie tylko klienta

Numer seryjny albo IMEI wiąże naprawy z konkretnym sprzętem. Przy reklamacji widać od razu, co i kiedy było w nim wymieniane.

Kontakt, który zostawia ślad

SMS o gotowości i wiadomości e-mail wychodzą z systemu i zapisują się przy kliencie. Nie trzeba pamiętać, czy ktoś już dzwonił — widać to w karcie.

Co dostajesz od pierwszego dnia

• Baza klientów z pełną historią napraw i dokumentów.
• Zlecenia powiązane z kartoteką — bez przepisywania danych.
• Powiadomienia SMS i e-mail wychodzące z systemu.
• Portal, w którym klient sam sprawdza status pod kodem QR.
• Magazyn części schodzący ze stanu przy pobraniu do naprawy.
• Faktury i paragony wystawiane wprost ze zlecenia.

Historia urządzenia, nie tylko historia klienta

Zwykły CRM wiąże wszystko z osobą. W serwisie to za mało, bo reklamacja dotyczy KONKRETNEGO egzemplarza, a nie kogokolwiek, kto go przyniósł. Sprzęt bywa zresztą przynoszony przez kogoś innego niż właściciel — przez żonę, kuriera, pracownika firmy.

Dlatego urządzenie jest osobnym bytem, z własnym numerem seryjnym i własną historią. Po wpisaniu numeru widzisz wszystkie naprawy tego egzemplarza: co było wymieniane, kiedy, przez kogo i na jakiej gwarancji. Przy pytaniu „czy to jeszcze na gwarancji serwisu” odpowiedź zajmuje kilka sekund, a nie przeszukiwanie zeszytu.

Kto co widzi

Baza klientów to dane osobowe cudzych ludzi, a nie lista kontaktów. Uprawnienia są przypisane do roli, a nie do konta: technik prowadzi naprawy, recepcja przyjmuje sprzęt i rozmawia z klientami, manager widzi liczby, właściciel ma wszystko.

Rozdział nie jest kosmetyczny. Odcina dostęp do marż i kosztów części tam, gdzie nie jest potrzebny, a przy odejściu pracownika wyłączenie jednego konta zamyka całą ścieżkę — bez zmieniania wspólnego hasła, którego i tak nikt by nie zmienił.

Powiązane

Najczęstsze pytania